ما گل های خندانيم

 آسان نیست. یعنی قضیه اصلاً سر جدایی و این چیزها نیست.

هیچ احمقی این کار را نمی کند...

---------------------------------------------------------------------------------------------------

عروسی

نگران بودیم. از روزی که نامزد می کردند خوشگل می شدند تا روزی که لباس عروسی می پوشیدند و از همیشه خوشگل تر می شدند. فردای عروسی وا می رفتند...

--------------------------------------------------------------------------------------------------

موريانه

کسی در خانۀ روبرو را با کليدی باز می‌کند می‌رود تو. من صندليم را گذاشته‌ام کنار پنجره، که پرده ندارد، و  تماشا می‌کنم...

--------------------------------------------------------------------------------------------------  

همزيستی 

 تنها که می شدیم می افتادیم به حرف.  از فیلمی که قدیما دیده بود یا چیزای دیگه. یا بیخودی از سر و کول هم بالا می رفتیم. یا با هم می خوابیدیم. نه خواب خواب. خواب عشقبازی...

 --------------------------------------------------------------------------------------------------

من، خارج از زمان

 از خواب که بيدار می ‌شد هوا هنوز تاريک بود. چراغ روشن نمی ‌کرد. پرده را پس نمی ‌زد. کورمال چيزی می ‌پوشيد می ‌رفت توی دستشويی چراغ روشن می ‌کرد...

--------------------------------------------------------------------------------------------------

قصه ی ناهيد

دمدمه ‌های غروب.  توی اتوبوس.  کنار پنجره.  کتاب روی زانويش باز بود.  از شيشه بيرون را تماشا می‌کرد.  هوا هنوز روشن بود.  هرم گرما به دست و پا می‌پيچيد.  گاهی چيزی که اصلا قرار نبود چشم‌گير باشد، مثل تکان اول حرکت اتوبوس،....

------------------------------------------------------------------------------------------------

ميشای ما

        بشور دستاتو.

    دستهايم را با آب و صابون خوب شستم. در آينه نگاه کردم. گفتم همه منو همين شکلی می‌بينن؟ ..

---------------------------------------------------------------------------------------------------

من شام امشبم

خیلی عزیزه این جوزف. دیر اومد و انگار که زود رسیده، صندلی روبروی منو کشید جلو و گفت: "نه راحت نیست، کمرمو درد میاره. بشینیم پشت اون یکی میز."...

--------------------------------------------------------------------------------------------------

يکی از نامه ها

حالا این را گوش کن: از همۀ جاهای ديگر بهتر نبود ولی خيلی شبيه بود به همان جايی که معمولا اتفاق‌هايی نظير اين اتفاق می‌افتد. و زمان چقدر مناسب بود ، آخرهای شب، از نيمه گذشته، در واقع آخرين روز...
------------------------------------------------------------------------------------------------
سال 2000

مادرم می‌گويد که من زن خوشبختی هستم. هرچند بختی که من دارم با سليقۀ او جور نيست.

در واقع دوست دارد مرا تيره‌روز بنامد اما نمی‌تواند، چون بلافاصله برايش روشن می‌کنم که او از زندگی من هيچ نمی‌داند، چه بدبخت، چه خوشبخت...
-----------------------------------------------------------------------------
 

شب های آوازی

مادرم می‌نشست بالای اتاق و عموها

يکی روی صندلی، يکی روی يک صندلی ديگر، يکی روی زمين و يکی.. و همينجور..

پدرم از پنجره، بيرون را نگاه می‌کرد و گاهی توی اتاق را ...

--------------------------------------------------------------------------------------------

آقای مهدوی

در امتداد شهر، خانۀ آجری کهنه‌سازی با در سبز در دامنۀ تپه نشسته بود. جوی آبی پيچ می‌خورد پايين می‌آمد از پای ديوار خانه رد می‌شد. روی تپه،

--------------------------------------------------------------------------------------------

ها


     ها.. هنوز بخار گرم ازش بلند می‌شه.. آخه از خونه شون تا اينجا شیر توی دبه چه ‌جوری گرم می‌مونه؟  نگا کن دستاشو..  پوست تلخ رو صورتشو..  چينای زير چشم..  رو گونه..  رو گلوش..  شير مثل آبشار کف کرد ته کاسه...

---------------------------------------------------------------------------------------------

بود و نبود

 
آهسته از جا بلند شد. کمرش را قوس داد.  لحظه‌ای درنگ کرد. بعد يکی دو قدم آنطرفتر روی زمين چمباتمه زد و سرش را روی دستهايش گذاشت و چشمهايش را بست.  دمش اما هنوز به چپ به راست تپ ..  تپ..

---------------------------------------------------------------------------------------------

من و من


    يک دو سه چار نخوابيده

    هنوز نخوابيده

    دور چارم که مسواک بزنم خوابش می گیره چراغو خاموش می‌کنه..

-------------------------------------------------------------------------------------------

مريمی

با بچه های خاله نصرت از دم مدرسه دویدیم تا در خانه.  در وا بود. رفتیم تو.  کیف های سیاهمان را همان لب حوض ول کردیم. آب حوض لای بود.  پردۀ اتاق تا نیمه پس رفته بود.  سایۀ خانم جان کنار پرده بود. کاری به کار ما نداشت...

--------------------------------------------------------------------------------------------

گذشته

از در که تو می‌رفتی، سه پله می‌خورد به راهروی دراز که دو ورش درهای بسته به اتاق‌های خانه وا می‌شدند. کف راهرو، کفپوش لاکی ريزنقشی تا دم دربندی مهمانخانه می‌رفت و می‌ايستاد...

--------------------------------------------------------------------------------------------

خارق عادت


    دلمم شور ميزنه، نه اينکه نگران باشم، نه، ولی خب دير کرده، هميشه حول و حوش همين وقتا مي   رسيد، نرسيده، سر راه براش سيگار خريدم گذاشتم روی ميز، پهلوی زيرسيگاری. ..

----------------------------------------------------------------------------------------------