از دروغ

 

 

می بارید آسمان      می دانی    یعنی دلم گرفته بود     از جا نجنبیدم     وقتی که در زدی     مثل مجسمه بر جا ماندم     می دانی     دامنم اتو نداشت      یعنی نمی توانستم     آغوش وا کنم     دستم شکسته بود     یعنی وبال گردنم چیزی بود     پیدا ناپیدا چون پارۀ تنم     می دانی   اما دلم برای تو پر می زد       یعنی اگر فردا از راه می رسیدی    من پشت در     حتی نه پشت در       میان کوچه منتظرت بودم      می دانی که... یعنی .. بیا

باز هم بیا

 

 

 

         

 

 باز هم بیا 

ساقی قهرمان

 

                                                                                                                                           از دروغ