از دروغ

دیروز

همان دور و بر

کنار مهتاب و جوبار

افتاده بود

پیدا نبود

من دست خودم را گرفته بودم

کنار غربت بی پایانی نشانده بودم

*

آفتاب غروب می کرد

تا از پیچ پیری گذر کنم

دست خودم را ول نمی کردم

 من

 ساقی قهرمان             

                                                                                                                                           از دروغ