از دروغ

وقتی  کوزه های آب ..  سنگین ..  روی شانه هاتان بود

من با شما نبودم

وقتی که کوزه های سنگین از روی شانه هاتان

افتاد..

همین حوالی

زیر آسمانی

ستاره های طاق و جفت را می شمردم

اقبالم گاه نیک می افتاد گاهی بد

گاهی آنقدر بد که کسی کوزۀ آبی را

زمین می گذاشت

تا سنگی به جانبی پرتاب کند

که من باشم

 تنها 

ساقی قهرمان

                                                                                                                                           از دروغ