از دروغ

آبستن بودم

زاییدم

کودکی بی نگاه بی صدا بی سر

دست هایش روی پستان هایم

پاهای نازکش روی پاهایم

دهانش

شیرینی لذت را مکید

بی نگاه بی صدا بی سر

*

آبستنم

آبستن از آستانۀ این در خواهم رفت

کودکانم را یکی یکی به آب خواهم داد

با اندرونی خسته آنگاه

به جانب شهر پر ولوله بر خواهم گشت

تو

در آستانه ای

من

"نه رفتن.. نه ماندن" را نظاره می کنم

تاب نمی آرم

زایش 

ساقی قهرمان

                                                                                                                                           از دروغ