right

ساقي قهرمان. همين

چيز بيهوده ي است مثل خونريزي ماهانه. شعر را مي گويم. خون پيداست و زخم نه. يا خون هست و زخمي در کار نيست. دوبار که بخواني شعر را و يا سه بار، و يا هي بخواني و بخواني دوباره، خون را که مي بيني که تا ساق پا غلتيده هيچ، زخم را هم پيدا مي کني. آن توو هاست. پنهان در زهداني که هر روز به بهانه ي آرام ندارد. به خونريزي ماهانه مي ماند شعر. نه سرودنش، همين خود شعر. سرودنش چيز ديگريست. شباهتي هم به زييدن ندارد. زييدن خيلي پيش از سرودن اتفاق مي افتد. سرودن هنر آراستن و پيراستن است. اما خود شعر، به خون ريزي ماهانه مي ماند. جاري که مي شود. از زخمي که پيدا نيست. که خود جاري شدنش دليل بسته نشدن نطفه ي است که اگر بسته مي شد با هر بيت حافظ يک بار اميرمبارزالدين خون استفراغ مي کرد و با هر سطر فروغ يک بار زني از ته دريا پا به خشکي مي گذاشت.

اما خود شعر به خونريزي ماهانه مي ماند. جاري که مي شود و رنگ پريده ي پاهيم را که قرمز مي کند که رنگين به چشم در يند.. ساقي

سوراخ

hayat buyunda

مثل من

سر سوزن

عطر خورش

شاپوري 1

خانم خسته

بميرم؟

شاپوري 2

فاحشه ي بابل

آهو