|
خون و من تنها می مانیم
در را به رویمان می بندی
در رگ هایم که می دود
یا زیر گونه ام
جاری که می شود از شیار ران هایم
زیباست خون
هنوز خونی نبوده ای بی آنکه خونت را ریخته باشند
نگاه کن به من من خونین زیبا می شوم خونی که می شوم
می ترسی روزهای قرمزم که می رسد از راه
تب تپش هایم را انکار می کنی
خون و من تنها می مانیم
باز مثل نی می کاهیم از درون و می نالیم
زیرا در امتداد قامتمان دستی برای همآغوشی نیست
قرمز که می شوم زیبا می شوم
ببین
در خود فرو رفته ای
بیا
در چشمۀ قرمزم فرو شو برآ
بگو رنگ هایت را دوست دارم
قرمز
ساقی قهرمان
|
