و جنده جان می بخشد به

ماها

نشسته ایم پشت میز گرد    و

لیوان چایمان   روبرومان   کنار کاغذ و قلم است

میان ابروهامان دو چین افتاده

ماها نشسته ایم پشت میز گرد و سیگار می کشیم

یکی از ما     دگمه های کتش را می اندازد

نگاه می کند به یکی از ماها

می گوید، می گویند آنجا..

و ما می دانیم از کوره ی کبود می گوید

چین میان ابروهامان سه تا می شود

یکی برمی خیزد

و همچنان که دگمه های کتش را وا می کند، می گوید، برادران..

ما می دانیم از زمهریز زندان می گوید

چین میان ابروهامان چار تا می شود

یکی از ما که خرده های کاغذ را

می مالاند میان انگشتان شست و سبابه

دامنش را صاف می کند، می گوید، آنجا ما

می دانیم از ماهای تفته زیر روبنده می گوید

میان ابروهامان چین چین می شود

دانه های عرق جوشیده از پشت لب ها و لای موها

کف دست هامان خیس

یکی از ما می گوید...     و پیش از آن که بگوید، سیگار پهلو دستی مان را روشن می کند

می دانیم پشت دست دوستان نه که مال دشمنانمان هم داغ خورده

قطره های عرق از شقیقه ها و

گاه خط سیاه دور چشم ها

و این دود غلیظ سیگار

سرفه می کنیم اما      نه    گریه    نه

چین چین مچاله می شویم  و سرهامان میان صداها تاب می خورد

اردوور در اتاق پهلویی سرو می شود

اما امروز   حتی به فکر شام نیستیم ما

اینجا

ساقی قهرمان

                                                                                                                                           و جنده جان می بخشد به