شعر

از خواب نشو    آنجور که دستت دوستت دارد ندارمت   

روی سینه شانه قرمز که نیست لبهات، نیست لبهات

نفست نیست روی لبهام

اینجا             

اگر بخواهد دوباره بگوید تو را، چه بگویم    

(دروغ می پرد همیشه توو از تو که حرف می زنم)

{حرف ها را نزن نزن پلک می زنم}

(نفس بزن بگیرمت از آب به خواب بزنم)

(هوا شده ای وا می کنم پنجره را می روی وا می کنم می آیی)

{پنجره را وا کردی   روی دست تا لب پنجره بردی    ول کردی ول شدم شیشه شدم شکستم؟ اینجا از این صداها نیست نزن}

اگر به ساقه ی تاب خورده ی یاس مانست کمرت، بماند، دوستش ندارم امروز     

زیر سینه ات چه داغ ِداغ     امروز  ندارم    

پستانت ترکیده نترکیده چه این چه آن ندارم امروز       

اگر چراغ روشن کنی پشت چشمها برق بزنی با خنده های خش خش  

اگر نگاه کنی آن سو  آن سوترک، نگاهش کنی راه بکشی ول شوی، سرازیر توی آغوش،

تا من نداشته باشمشت هیچ 

نه دست نه هیچ      نه گونه چسبانده روی پستان های غریبه که غریبه نبودم      بودم؟        

نخ های رگ های آبی نازک زیر پوست نازک سفید     روی ساق    روی ران نازک     خط خط کرده پوست را تا بالا  تا

آن توو که سیاه می شود سفید حتی سرخ        

بعد سه بار بلند شدی از جا      سه بار  مشت مشت سیگار         کشیدم      

 بعد دست کشیدم از بالا تا اینجا          

توی تنت دوست داشتمت   

توی سرت دوستت نداشتم   

حالا خراب می کنم سرت را 

 (نخ های نازک آبی زیر پوست     اگر بکشم یکی را دور انگشت بچرخانم وا می شوی از هم ول)

{سرت از کلاف رگها ول شد؟   اگر سینه داشتم ول می کردی سر روی سینه و من ؟}  

   {اگر سینه داشتم لای سینه ام سرت وای ول شد}

حالا دوباره به تن می کشم تنت را خراب    می پیچانم موهای شیدایت را دور گلویم     از طناب می برمت بالا پایین می آورم سر

 ...

خواب و خوب و زیبا

ساقی قهرمان

دسامبر 2006 

                                                                                                                                                    شعر