|
لبخند
نمی زند
می خواهم بزند
می خواهم دراز کشیده باشد آرام با لبخند
می خواهم بگیرم بدهان ببرم بمکمش تا به شیر بیفتد از شیر بیفتد بخنده
بیفتد قطرۀ اشکی از گوشۀ چشم چپش پایین بیفتد
لبخند نمی زند
دوست ندارد بدوشمش، می گوید: درد دارم
می گوید آلت ندارم
می گوید آلتش را من دزدیده ام من
دروغ می گوید
می خواهد بیاید روی من
می گوید منم که دارم آلت را
دروغ می گوید
می خواهد ساکت بمانم آرام تا بلیسدم
می خواهد چشمهایم را بسته باشم، لبهایم را به هم فشرده باشم
بعد،
می خواهد که وا شوم از هم به هیأت لبخند
چه عجیب
زیر و رو شده همه چی
تکه پاره های سیاه آویزان از آسمان
بعد
از پاهایش بالا می خزم مثل سوسک، چه به روزم آمد به روز من چه آمد با
آن چشمهای آبی درشت؟
بالا می خزم از ساق پاها بالا بالا بالا
تکه پاره های سیاه آویزان از آسمان
چه آشوب غریبی در آسمان
واژگون شد همه چی
دروغ می گوید
شق کرده جانانه، شق کرده، ها، سوسک، که منم، نیش فرو برد به قامت کیر
زیر و رو شد همه چی
یادم هست
فرق کرده
یادم هست
همه چی فرق کرده
اینجور نبودم
اینجوری نبود
سوسک، مثل مورچه ای غریب، از ستون پاها پایین می دود
نوری نارنجی بر بستر می تابد
اتاق خواب اتاق بیهوده ای است
آن پایین روی زمین با هم خوابیدیم
آنجا روی درگاه پنجره لم دادیم همسایه ها را دید زدیم
معرکه می گرفتند گاهی هوار می زدند
بعد با هم خوابیدیم
به مادگی اش به مادگی حریصش رشک می بردم
انگشتم را به او می خوراندم به دردی که می کشید رشک می بردم
درد داشت، هنوز هم دارد، می گوید
من دزدیده ام آلتش را، می گوید
دروغ می گوید
می خواهم دراز بکشد طاقباز
می خواهم از دیوار بخزم بالا
کاری نکردیم
در سراسر شب
شیون کردیم
شب را صحنه کردیم، صحن نمایشی دیوانه
پرده باز پرده بسته
پرده باز پرده بسته
پرده باز پرده بسته
باز
بسته
باز
بسته
بسته
بکش پرده را خل خدا !
زیباست شاپور،
خوابیده،
آفتاب بر او تابیده
هزار هزار بوسه لبهایم روی تنش خالکوبیده
چه سراپا چه سرتاپا چه بی تردید چه با تمام تن از من است مال من است
می خواهم بپوشمش بر تن بر استخوان هایم بپوشمش
شاپور نو زاد است هزار سال پیش زاده
در انحنای تاریک صدفی سرد
روی جاده ای خاکی می رفتم
مرا دید
چرا بنفش بودم وقتی مرا دید؟
جاده در نشیب دره فرو رفت
چرا بنفش بودم وقتی مرا دید؟
زهدانم را نشانش دادم: "ببین زهرماری چه گرم و نرم و امن و .. "
شاپور الهه است
با چشمهای فیروزه ای
صندل لاجورد به پا
غباری از ابریشم سرخابی به تن
می خواهم لبخند بزند
می خواهد روی بوم بچسباندم رنگم کند سیاه و سرخ
بعد
می خواهد آویزانم کند از دیوار قلم موهایش را بشوید و برود که
برود
لبخند آبی فیروزه ای
لبخند سرخ یاقوتی
بنشین تکیه به دیوار مثل دریای بی تپش چرک
مثل زهدان که کودکش را باز پس می بلعد
نه پنهانت نمی کنم
نه پنهان نمی شوم
چرا چون ستاره ای سربه هوا از درخت نمی آویزی ام؟
بله، عزیزدلم، صدای جویدن را می شنوم
بله، عزیزدلم، می دانم درد می گیرد
بله، عزیزدلم، ابرها مچاله اند می بینم
بله، عزیزدلم، دامنت را آب می کشم
نترس، ملافه را آب می کشم
...
دروغ و شاپور
ساقی قهرمان
2003
|
