|
این
نامه برگشت خورده
به من
که تازه شوم؟
خودم برای سر ِ خودم نوشته بودم
یک مقدار دوستت دارم و عزیزم و از همه
ی دنیا و خوابم نمی برد شیرینم و این چیزها
خود ِ خودم
نویشت
برای سر ِ تو
نویشت
برگشته به من حالا
پس می رود به دیروز خل می شود فردا حال می شود خراب می
شود
نمی آید فردا اگر نیاید کجا برود؟ اگر بیاید کجا بیاید
نیایم کجا
هیچ جا اگر نیایم کجایم؟
نامه ی چاق توی پاکت لاغر
مچاله خط ها را خورده
روی تو نشانی من نوشته گوش کن
نشان خودم را می دانم:
یک دسته شمع خم شده اند
یک بسته سیگار قرص یک
کبریت کشیدیم من و کی
یک دانه پرتقال چون دوست داشتی
سه بسته کیک کوچک وانیلی هر سه
تا صبح خالی شد
یک دوربین برای تو
گفتم عکسم را بگیری بفرستی ببینم چطورم
حالا که پیش توام
برگشت خورده
دست من است
بخوان نمی خوانم
نمی خواهم بدانم چه می کنم آنجا
بازت نمی کنم
چه می کنم آنجا؟
عکسم را گرفتی؟
پرتقال را خوردی؟
آنجا چه می کنم؟
تو را نمی خواهم
مثل گنجشک مثل خواب مثل ماهرخ
پاره کنم؟
نکنم؟
حالم خراب شد بشود
شب شد که نشد
ببینم
شبیه منی؟
از تو بدم می آید چون شبیه منی
سیگارت را دود می کنی مثل من پوف
دست خودم نیست
روی صندلی ام اما
روی تخت ام اما
زیر ِ زمینم اما
هوا می خورم اما
خواب نیستم اما
بپر سر کوچه
سیگار بگیرم تا نبسته
اما سلام نمی کنم
اما شب نمی شود تختم را بکشم روی سرم
اما زنگ نمی زنم
اما فردا جرینگ جرینگ می کند سرم
رفت
اما چمیده ام دور این درخت ها
( درختند، خود درختند، شاخه ها خمند،
راست نکرده اند، ببین، درخت ِ درخت)
اما دوست دارم از ته دل تنگم
حالم بد ِ بد
نیست؟
روی صندلی نشسته ای
دراز کشیده ای روی تخت
کلاه قرمز دوره دارت
پالتوت سیاه
چشم های خمارت
صورتت مرمر
لب هات فشرده بر هم
غرق مالیخولیا
پیراهن نارنجی ات
زیرپیراهن نارنجی ات
ریش تراشیده ات از ته
عطرت یاس
لاک ناخنت قرمز
انگشت های باریکت فرو توی سینه ات
خودت بپر سر کوچه سیگار تا نبسته عزیزم
اما شب نمی شود تختت را بکشی روی سرت
تنها
زنگ می زنم
حالت خوب است فردا
سرت درد می گیرد همینجا
یک سال پیش از این فردا اگر برسد هلاک
تو
بشوم؟
نشوم؟
...
تقاطع شش با بش
ساقی قهرمان
نوامبر 06
|
